Noor
Catalogus: 
Boeken, kinderen / jeugd
|
|
|
|||||||||||||||||||||
 
|
||||||||||||||||||||||
Na het succes van MARA komt Lisette van de Heg met haar volgende roman, waarin ze wederom haar schrijftalent laat zien.
Een gezellig avondje uit, gevolgd door een fataal ongeval. De hoogzwangere Nora verliest haar kind en loopt littekens op die nooit zullen verdwijnen. Er is maar één schuldige en dat is degene die in zijn dronkenschap het ongeluk veroorzaakt.
Twee geliefden, hun huwelijk en het ongeluk. Nora richt zich op gerechtigheid en vergelding, maar dat is niet wat Job zoekt. Hij verloor niet alleen zijn zoon, maar ook zijn vrouw. Met zijn kunst probeert hij te herstellen wat kapotging.
Niemand kan zich voorbereide op zware tegenslagen, niemand kan oefenen of voorspellen hoe je reageert als het ergst denkbare je overkomt.
Waar de een wegduikt, zoekt de ander het licht op.
leesfragment NOOR / Lisette v.d. Heg
Genomineerd voor Publieksprijs voor het Christelijke boek 2012.
Recensies
[b]Het gat is te zwart[/b]
Recensie door: ND, 30 oktober 2011
Een zwangere moeder verliest door een zwaar ongeluk haar kind.
De nieuwe roman van Lisette van de Heg is er. Noor ligt sinds donderdag in de winkel. Na het succes van haar eersteling, Mara, die vier herdrukken beleefde, waren de verwachtingen hooggespannen. Komen ze uit?
Job en Nora zijn een jong stel, gek op elkaar en op het leven. Hij kunstschilder, zij administrateur. Blij en hoopvol wachten ze op de geboorte van hun eerste kind, dat elk moment zijn komst kan aankondigen. Dan gebeurt het onvoorstelbare, iets wat altijd een ander overkomt en niet jou. Na een gezellig etentje botst een dronken rijder met zijn auto frontaal op die van Job en Noor. De gevolgen zijn desastreus. Nora is zwaar gehavend en – veel erger – de baby sterft. 'Het gat is diep en zwart en veel te groot.'
Het leven gaat verder. Job vindt troost in zijn geloof en zijn palet. Noor keert zich af van een God die niet het wonder heeft gedaan waarvoor ze zo vurig en punctueel op de knieën heeft gelegen. De eenheid tussen de twee verdampt. Als bovendien blijkt dat de dronken dader niet wegens doodslag vervolgd zal worden, slaat de moeder zonder zoon een weg in die Job niet wil volgen: 'Wraak. Oog om oog, heel Bijbels.'
De troostwoorden van de dominee – 'Tranen zijn Gods diamanten' – slaan niet aan. De man begrijpt er niets van. En als de kinderen in de kerk zingen 'Vergeef ik een ander zijn schuld', komt heel Noors wezen daartegen in opstand. 'Hoe zit het met degenen die gekwetst worden, wil ik schreeuwen. God snapt toch wel dat er recht gedaan moet worden, Hij is toch de ontwerper van het recht? Is Hij niet het recht zelf? (…) Mijn boosheid is terecht. Ja toch? Wie kan mij daarvoor veroordelen? Ik heb het recht om de dronkaard te haten, dat recht heeft hij me gegeven door te doen wat hij deed. Ik weet dat dit waar is en zal blijven, en ieder ander mag er zelf van denken wat hij vindt. De dominee incluis.'
Jobs poging om haar terug te halen naar Gods vergevende liefde landt absoluut niet. Integendeel, steeds meer trekt ze zich terug in haar eigen wraakwereld en stoot ze haar man af.
neergang
Dat Lisette van de Heg kan schrijven, heeft ze al bewezen met Mara. Deze roman zet daar een vet uitroepteken achter. Het boek is uiteraard anders. Op meer van hetzelfde zaten we ook niet te wachten en in die valkuil is de auteur niet terechtgekomen.
Ze beschrijft de gebeurtenissen vanuit wisselend perspectief. In korte stukken krijg je als lezer een helder beeld van wat de hoofdpersonen ervaren, denken, vinden, willen doen. Daardoor zit je heel snel in het verhaal en laat het je ook niet makkelijk los. Knap laat Van de Heg je betrokken raken bij Noors neergang en Jobs hoop annex wanhoop. Je ziet ze eigen wegen gaan, uit elkaar groeien.
Is hier nog uitkomst?
Met mijn al lang overleden oma heb ik gemeen dat ze een hekel had aan sentimentele verhalen: 'Huilboeken hoef ik niet.' Noor valt bepaald niet in die categorie flauwe tranentrekkers. Wat niet wil zeggen dat je bij het lezen altijd droge ogen houdt. Maar dit uitstekend vertelde verhaal is echt. Zo authentiek dat Nora en Job me zelfs niet loslieten toen ik de hond ging uitlaten. Langs een normaliter vrolijk stemmende, zonnige herfstweg. Dat illustreert de klasse van de auteur. Wat mij betreft krijgt deze roman onmiddellijk een nominatie voor de christelijkeboekenprijs. ■
Marianne Hoksbergen
Klantbeoordelingen
Schrijf een beoordeling over dit product
  |
intens, kwetsbaar... Thea - 6 december 2011 |
| Na de intro van het boek, moet je wel verder lezen. Je bent binnengetrokken in 2 werelden die draaien om hetzelfde verlies. Knap hoe de schrijfster beide kanten belicht, doorleefd en je meeneemt. Haar 2e boek doet zeker niet onder voor haar 1e: Mara. De voorkant geeft een goede weergave van de sfeer in het boek. | |
Op onze website betaalt u met:
In onze winkels betaalt u met:
