Dit goed geschreven verhaal van besteller auteurs Bodie en Brock Thoene gaat over een Duitse familie in de Tweede Wereldoorlog die besluit Joodse mensen te helpen.
Een wanhopige ontsnapping, een ontbrandende liefde, een eeuwenoud geheim onthuld.
Op de dag dat Loralei Kepler 22 wordt, wordt haar leven ruw verstoord. De tweede Wereldoorlog breekt uit en de Duitsers vallen België binnen. Loralei en haar familie lopen groot gevaar vanwege hun hulp aan joodse mensen. Ze proberen zo snel mogelijk hun woonplaats Brussel te verlaten. Maar het is al te laat. Al gauw wordt Loralei's familie uit elkaar gerukt.
Halsoverkop weet Loralei te ontkomen naar Londen. Ze komt terecht bij een kerk waar vluchtelingen worden opgevangen. Daar ontmoet ze iemand uit haar verleden, die een eeuwenoud geheim met zich meedraagt. Ook in Londen blijft het gevaar dreigen. Loralei gaat opnieuw de strijd met het kwaad aan, gewapend met een rotsvast geloof.
deel 1 Sion dagboeken: Dreigende Duisternis
deel 2 Sion dagboeken: Wanhopig Verzet
Bodie en Brock Thoene hebben al meer dan 50 boeken in het genre historische fictie uitgebracht. Ze wonnen een recordaantal prijzen. Samen schreven ze vele beroemde romans waaronder de series Het verbond met Sion en de Kronieken van Sion. Van dit populaire schrijversduo zijn eerder al tienduizenden boeken verkocht, en ook deze langverwachte nieuwe serie heeft alle elementen van een bestseller.
Leesfragment:
Vandaag, 9 mei 1940, ben ik tweeëntwintig geworden. Mijn eerste verjaardag zonder mama. Het huis voelde erg verlaten aan. 'Ik ben thuis', riep ik in de hoop dat mijn zus Jessica en mijn achtjarige nichtje Gina intussen misschien thuis waren gekomen. Geen reactie. Ook de klaslokalen waren leeg. De leden van de faculteit die connecties hadden met het buitenland, hadden de chaos van Europa verruild voor Engeland of Amerika. Maar Robert Bittick was gebleven. Trouwe papa.
De gebouwen van het Alderman-seminarie waren verhuurd en werden nu beheerd door het Joods agentschap. Het seminarie was omgebouwd tot een doorgangshuis voor Joodse vluchtelingen die het door de nazi's bezette Polen waren ontvlucht. Het was een voortdurend komen en gaan van wanhopige vreemdelingen.
Inmiddels hadden 36 Joodse weesmeisjes uit Polen een Arische naam gekregen. Ze stonden geregistreerd bij de nonnenschool van de Heilige Maria, waar ik Engels gaf. Meisjes waren gemakkelijker te plaatsen dan jongens. Als de nazi's België zouden aanvallen – als België viel – zouden de Joden het eerst weggevoerd worden. Een meisjesschool als de Heilige Maria zou dan een veilige plek voor de kinderen zijn. Met één vinger schoof ik het verduisteringsgordijn opzij en gluurde naar buiten.
De recensie in het ND kunt u HIER lezen
