Hemelwater

Wie alle boeken van Charles Martin gelezen heeft, begint een aantal constanten te ontdekken in zijn verhalen. De trouwe Martin-lezers zullen in 'Hemelwater' dan ook meteen een aantal bekende patronen in het verhaal en karaktertrekken in de hoofdpersonen ontdekken. Voor wie geboeid was door de vorige verhalen van Martin, hoeft dit op zich geen probleem te zijn. Tegelijk tekent het de uitdaging van een gevierd schrijver: zie maar eens origineel te zijn...
Nu vind ik dat Martin er zeker in geslaagd is een nieuw verhaal met een verrassend plot te schrijven. Maar zo nu en dan bespeurde ik bij mezelf toch een lichte teleurstelling danwel verveling, bijvoorbeeld wanneer de hoofdpersoon precies zo reageerde als je van een Martin-karakter zou kunnen verwachten. Martin snijdt een aantal grote thema's aan zoals de trauma's van een Vietnamveteraan en de illegale immigratie van Mexicanen. Het eerste werkt hij in mijn beleving mooi uit. Het tweede vond ik minder sterk, een beetje onaf, en niet duidelijk waarom Martin er voor kiest zo'n groot thema in zijn verhaal te verwerken. Van de beschrijvingen van de natuur, omgeving en sfeer heb ik, opnieuw, heel erg genoten. Ook de karakters met hun levensverhalen zijn mooi uitgewerkt. Het mooiste van dit boek vind ik echter dat één van de centrale thema's van het christelijk geloof (misschien wel het hart van het christelijk geloof) prachtig uitgebeeld wordt, zónder dat er expliciet aan gerefereerd wordt. Knap gedaan! Dat maakt ook dat ik dit boek uiteindelijk toch gewoon vijf sterren waard vind. Jammer dat het weer uit is en we waarschijnlijk weer een jaar moeten wachten op een nieuwe pennenvrucht van Martin...

Een nieuw boek van Charles Martin beoordelen is inmiddels een uitdaging, die bijna net zo groot is als het waarderen van een boek van John Grisham. Als je van beiden in één week hun laatste boek leest, dan wordt dat wel een stuk makkelijker. De laatse van John Grisham was futloos en wilde maar niet op sterkte komen. Charles Martin die vaak met hem vergeleken wordt, duikt in dit boek in het hoofd van een Vietnam Veteraan en schrijft over de traumatische gevolgen die dat voor soldaten had. Het lukt niet om iets over het plot te zeggen (hij zet je lang op het verkeerde been), zonder het weg te geven, daarom wat algemene zaken: De auteur trekt een heel breed register open en koppelt dit boek o.a. aan de problemen van arbeidsmigranten in Amerika en vertrekt vanuit het perspectief van ons zelfbeeld. Hij laat de effecten van wat kwaad door mensen aangedaan daar voor impact op heeft zien en toont een triomf van liefde. Dat gebeurd in een context die zich afspeelt in Amerika waarin recht een andere plek heeft dan Nederland. Daardoor komen mensen soms weg met zaken die hier echt niet kunnen. Een ontrouwe huwelijkspartner een mes door z'n hand steken kan emotioneel wel verklaard worden, maar als politici dat goed praten, is dat hier in Nederland geen reden voor een politieagent om z'n onderzoek te beëindigen. Blijkbaar in Amerika wel. Een Vietnam veteraan gaat door roeien en ruiten als het gaat om bescherming van wat hem lief is en wat kwetsbaar is en gevaar loopt. Daarbij gaat Joseph, de hoofdpersoon heel ver en is hij sneller als een kat in het nauw. Zijn vermogen tot bescherming van anderen leidt er echter niet toe, dat hij ook goed om kan gaan met wat hem lief is. De auteur laat zijn omgang met intimiteit zien en dat vervreemd hem van wat hem lief is, ook al blijft hij daarbij opmerkelijk integer.

Het is een hele afweging om een eerlijk cijfer te geven. Een vier betekent goed. Voor een boek wat je achter elkaar uitleest ten koste van je nachtrust is dat misschien wat weinig. Maar een zo gelouterd auteur als Charles Martin kan en mag wel wat kritischer benaderd worden dan anderen. Er gebeurd heel veel in dit boek en iets minder en dan wat dieper uitgewerkt zou het boek nog beter hebben kunnen maken..... En als je de hele dag erna nog over het boek nadenkt, is dat ook wel een goede plus op die vier.