Afschaffing van de mens

Het boek De afschaffing van de mens is in 1943 geschreven door C.S. Lewis en richt zich tegen de tijdgeest. Ht hoofdthema gaat over de universele orde in Gods schepping als grondslag voor normen en waarden. In De afschaffing van de mens zien wij C.S. Lewis in de rol van een strijdlustige, gevierde en verguisde intellectueel die met grote kracht van woorden de tijdgeest verjaagt.

Opmerkelijk genoeg is deze cultuurkritiek uit 1943 meer dan een 75 jaar na dato juist nu nog steeds actueel. Het boekje bestaat uit drie lezingen die Lewis in februari 1943 op drie achtereenvolgende avonden aan de universiteit van Durham heeft gegeven.

Hij bestrijdt daarin de opvatting dat waarden alleen maar op subjectieve gevoelens berusten. Hij toont aan dat het denkbeeld dat normen en waarden geheel uit het verschijnsel mens te verklaren zijn, op onoverkomelijke bezwaren stuit, zowel op praktische als theoretische. Het schept "mensen zonder hart". Deze bestrijding mondt uit in de stelling dat waarden geen conclusies, maar premissen of axioma's zijn.

Daarmee bedoelt Lewis het absolute besef van goed en kwaad dat ieder mens aangeboren is en daarom niet alleen in de Bijbel is neergeslagen, maar ook te vinden is bij de oude Grieken, Romeinen, Egyptenaren, Babyloniërs en Chinezen, bij de Noormannen, de indianen en de Australische aborigines. In een bijlage geeft Lewis een reeks voorbeelden.