De auteur noemt zichzelf vanaf het eerste hoofdstuk veelvuldig een 'voorbeeldige vrouw' en spreekt ook haar lezers regelmatig als zodanig aan. Daarmee is de toon gezet. Freeman is eerlijk en openhartig over haar eigen leven als 'voorbeeldige vrouw', maar schuwt die zelfde directheid ook niet als het gaat om de lezer. Ze legt de vinger feilloos op, wat voor veel vrouwen herkenbaar zal zijn als, de zere plek: graag alles zelf willen doen, in control willen zijn, aan alle verwachtingen willen voldoen. Tegenover deze 'voorbeeldigheid' stelt Freeman het voorbeeld van Jezus Christus en Zijn kruis dat bevrijdt en rust geeft. Maar... ook vertrouwen vraagt en het lef om zelf alles los te laten. De dagelijkse worsteling die dat geeft beschrijft Freeman uitvoering, omkleed met veel voorbeelden uit haar dagelijks leven (en dat van haar vriendinnen/bekenden) en passages uit de Bijbel. Ze bemoedigt en roept de lezer steeds weer op in Christus te blijven, alle streven naar eigen perfectie los te laten en te aanvaarden in Christus volmaakt en geliefd te zijn. Met haar humor, openhartigheid en directheid wist Freeman mij echt aan te spreken en te raken. Het is een boek dat je afwisselend met een traan, een lach, een zucht leest... Ik denk wel dat het boek een stuk sterker zou kunnen zijn geweest. Voorbeelden worden nogal uitvoerig beschreven, terwijl niet altijd helemaal duidelijk is waar ze toe dienen (behalve dat ze meestal wel vermakelijk zijn) Het boek mist een duidelijke structuur en vervalt veel in herhaling. Maar misschien illustreert deze imperfectie nou juist uitstekend de boodschap van de auteur...
