Ik ben verzot op afgeprijsde boeken! Daarom heb ik niet lang geaarzeld toen ik het boek “Waar komt het kwaad vandaan?” voor € 9,95 kon kopen. Het boek telt 496 bladzijden, heeft oorspronkelijk € 29,95 gekost en behandelt een onderwerp waarover iedereen wel wat wil leren. Ik in ieder geval wel.
In eerste instantie stelt het boek niet teleur. De schrijver heeft een zeer heldere en systematische aanpak die erg prettig overkomt. Als lezer krijg je het gevoel dat hij het terrein van zijn onderwerp als een schaap millimeter voor millimeter afgraast en dat wekt vertrouwen.
Het boek getuigt van een enorme belezenheid van de auteur, met respect voor het Woord van God en de traditie. Ik heb grote waardering voor de wijze waarop hij de drie stellingen “God is almachtig”, “God is goed”, en “Er is kwaad” bij elkaar weet te houden en zich niet genoodzaakt voelt om één van deze drie stellingen te verwerpen, omdat deze in strijd zou zijn met de andere twee.
Ik heb ook waardering voor de wijze waarop Van Veluw probeert een fundament onder de demonologie te leggen. Velen hebben geworsteld met de vraag wat de plaats van de duivel is, zonder in een dualisme te vervallen, waarbij de duivel tot een soort tegengod wordt gemaakt, die hem teveel eer geeft. In dit boek wordt dit opgelost door heel goed te kijken naar wat de functie van de duivel is, namelijk: verleiden. Op basis van deze functie komt de auteur tot de conclusie dat de duivel logisch noodzakelijk is om de mens een vrije keuze te geven. Als er alleen een goede God zou zijn, zou de mens geen motieven hebben om voor het kwaad te kiezen. Door de aanwezigheid van een verleider komt hij ook in aanraking met andere motieven en kan hij een afweging maken. Ik vind dit echt een vondst.
Waar Van Veluw wat mij betreft echt de mist ingaat, is als hij komt te spreken over de goede schepping en de evolutietheorie. Hij begint al met zich te verontschuldigen door een uitspraak van Will Rogers aan te halen: “Niets is zo dom als een geleerd persoon die zich begeeft op een terrein waarvoor hij niet geleerd heeft.” Ik zal de laatste zijn om te zeggen dat hij zich niet op dit terrein had moeten begeven, maar ik vind wel dat hij zich op dit terrein beter had moeten oriënteren. Ondanks dat hij kritisch blijft ten aanzien van de evolutietheorie en oprecht probeert de creationistische visie recht te doen, komt hij tot de conclusie dat de laatste nogal “speculatief” is. “De meetresultaten neigen meer in de richting van een oude aarde dan van een jonge, zodat de gangbare tijdsaanduiding voor de geologische kolom wordt bevestigd.”
Onmiddellijk daarna gaat hij aan de slag met de vraag of “het mogelijk is om de gegevens dat er al dieren doodgingen aan ziektes, dat er al aardbevingen en vulkaanuitbarstingen voorkwamen die pijn en lijden onder dieren veroorzaakten voordat de mens op het toneel verscheen, in overeenstemming te brengen met de theologische visie dat de mens toch verantwoordelijk is voor het natuurlijke kwaad?”
Op dit punt aangekomen ben ik het spoor kwijtgeraakt. Na al het zorgvuldige gegraas op de vierkante millimeter gaat Van Veluw hier wat mij betreft veel te snel door de bocht. Ik zou hem daarom willen aanraden om zich eens goed te oriënteren op de websites van answersingenesis.org en creation.com en zijn conclusie dat het niet reëel is om over een jonge aarde te spreken, nog eens te heroverwegen. De bezwaren die door hem worden genoemd, worden mijn inziens op deze websites op een overtuigende wijze weerlegd en is het helemaal niet nodig om je het hoofd te breken over de vraag hoe evolutie en zondeval verenigd kunnen worden.
Desondanks biedt het boek veel nuttige informatie en stof tot nadenken.
