Deze roman brengt een onbekend stukje geschiedenis van de 2e Wereldoorlog dichtbij. Het verhaal van Riekie (eerder als jeugdversie Mijn vriend Samuel verschenen) is indringend en tegelijk zo heel gewoon. Haar leven gaat ondanks de oorlog door en de oorlog komt pas dichtbij op het moment dat ze Samuel ontmoet.
In de brieven die Samuel (2e verhaallijn) vanuit het werkkamp naar zijn vrouw schrijft, lees je de vertwijfeling naarmate de tijd verdergaat: waarom overkomt ons dit eigenlijk? Wat hebben we misdaan? De lezer weet hoe het leven van joodse mannen en vrouwen zoals Samuel en zijn vrouw afloopt. Dat is schrijnend.
De 3e verhaallijn is die van Riekie's dochter, die in boeken en brieven leest over de tijd waar haar moeder over vertelt. Het zet de feiten en gebeurtenissen op een rij, maar de dingen die ze daar in leest, komen niet altijd overeen met wat haar moeder vertelt.
De drie verhaallijnen bij elkaar zorgen voor een goede roman. Het is geen boek over verzetsstrijders en onderduikers, en juist daarom heel indringend. Het geeft vragen weer, die iedereen die over de oorlog nadenkt, zichzelf ook gesteld heeft: Wat zou ik hebben gedaan? Dat brengt het boek heel dichtbij. Wij hadden het leven lief is een boek om over na te denken en om over na te praten.
